Yes, I know the order of posts is a bit backwards – I should have written this post before publishing my review of Misa Hayase: White Reminiscences, but I decided otherwise. I’d written the review and its Greek translation anyway, and I reckoned I could decide how to write this “prologue” later. So, here it is, without further ado.
Μέρος της «επιστροφής» μου στην όχι και τόσο διεξοδικά συζητημένη στη Δύση σειρά anime Super Dimension Fortress Macross (SDFM ή Macross χάριν συντομίας) αποτελεί η ενδελεχής εξέταση του συνοδευτικού υλικού της – προσαρμογές σε manga, μυθιστοριογραφήσεις (novelizations), δευτερεύουσες ιστορίες (side stories), «ελαφρά μυθιστορήματα» (light novels), ηχητικά δράματα (audio dramas), κ.ο.κ. Ακολουθώντας την πάγια πρακτική μου, θα εξετάζω αυτό το υλικό κριτικά, χωρίς την ωραιοποίηση που προκαλείται συχνά από τη νοσταλγία ή την τυφλή αφοσίωση που συχνά χαρακτηρίζει τους otaku. Επιπλέον, δεν θεωρώ «αλάθητους» τους δημιουργούς των αγαπημένων μας παραγωγών. Έτσι, αυτή την προσέγγιση θα την εφαρμόζω και σε ό,τι βλέπουμε στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη – είτε πρόκειται για την αρχική σειρά, είτε για την κινηματογραφική μεταφορά (Macross: Do You Remember Love? ή DYRL?), είτε για το OVA Flash Back 2012 (FB2012).
Σ’ αυτό το πρώτο βήμα του «προσκυνήματός» μου για το Macross, εξετάζω το μυθιστόρημα Misa Hayase: White Reminiscences [Hayase Misa: Shiroi Tsuioku 早瀬未沙 白い追憶], που ο Gubaba με πολύ κόπο και με μεγάλη γενναιοδωρία προς την κοινότητα μετέφρασε στα Αγγλικά για το δυτικό κοινό, δίνοντάς του έτσι επιτέλους ουσιώδη πρόσβαση σ’ αυτό το υλικό. Μπορείτε να διαβάσετε το μεταφρασμένο μυθιστόρημα εδώ (επίσης βρίσκεται αρχειοθετημένο εδώ). Το μυθιστόρημα είναι έκτος έκδοσης εδώ και πολλά χρόνια και, ως εκ τούτου, μπορεί κανείς να το βρει μόνο στη δευτερογενή αγορά. Φυσικά, δεν υπάρχει επίσημη μετάφρασή του στα Αγγλικά, στα Γαλλικά ή σε οποιαδήποτε δυτική γλώσσα.
Αυτού του είδους το συνοδευτικό υλικό θα το βαθμολογώ σε δυο κριτήρια: το πρώτο είναι η καλλιτεχνική (λογοτεχνική, μουσική, κ.λπ.) αξία του. Το δεύτερο είναι η τεκμηριωτική του αξία, δηλαδή πόσο καλά «δένει» με το υπάρχον υλικό και πόσο καλά λειτουργεί ως πηγή πληροφοριών για το γενικότερο πλαίσιο και το υπόβαθρο της πλοκής και των χαρακτήρων.
Continue readingPart of my revisit to the underanalyzed in Western anime discourse Super Dimension Fortress Macross (SDFM for brevity’s sake) series and the overall Macross franchise is a thorough examination of its ancillary material – manga adaptations, novelizations, side stories, light novels, audio dramas, etc. As is my typical practice, I will be treating this material critically and without the rose-tinted glasses of childhood nostalgia or fandom loyalty; it goes without question that I am not going to bother catering to the sensitivities of fans who may view the creative team as “infallible”. Of course, this also applies to the animated material and dialogues we see in the series, the theatrical adaptation (Macross: Do You Remember Love? or DYRL? for short), and the OVA Flash Back 2012 (FB2012 for short).
In this first installment of my Macross “pilgrimage”, I am reviewing the novel Misa Hayase: White Reminiscences [Hayase Misa: Shiroi Tsuioku 早瀬未沙 白い追憶], which Gubaba kindly and generously took the trouble to translate for the benefit of Western readers, whose access to it has always been limited. You can read Gubaba’s translation here (also archived here). As it has been out of print for a long time, it is only available on the secondary market, and has never had an official translation to English, French, or any other Western language.
To better serve the readers, I will be judging ancillary material like this on two criteria: their artistic value (in this case, literary) and their documentary value. It should be pretty obvious what I mean by “artistic value.” The documentary value, on the other hand, is how well the work at hand, be it a novel, a novelization, or an audio drama, works as a context source.
Continue readingThe rise of commercial artificial intelligence (AI) chatbots like ChatGPT, Gemini, Grok, Claude, etc. has brought with it a great temptation. The immense data centers that power them give them useful – in most cases – data identification, collection, and analysis capabilities. This tempts people to use them as “all-knowing assistants”, who can provide answers to just about everything, quickly and reliably. Well, not always reliably, but I’ll get to that later.
With generative AI, people have become increasingly tempted to replace actual human skills with computer-generated content – sometimes mimicking specific styles. This has resulted in a flood of what’s now known as “AI slop”, which is plagued by all sorts of aesthetic and even factual discrepancies. This is even worse with AI-generated texts, especially analyses, essays, articles, etc. Although, by now, more experienced readers have learned to identify AI-generated texts and images quite well, many still slip through the cracks.
Continue readingEnglish version follows under the original Greek text
Πάνε σχεδόν εφτά χρόνια που δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με το ιστολόγιό μου. Λίγο η ψευδής ευκολία του Facebook και του Χ (πρώην Twitter), λίγο ο κατακερματισμός των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης και δημόσιας έκφρασης, λίγο η έλλειψη χρόνου, λίγο το διαρκές κι εντεινόμενο enshittification της μονοπωλιακής – πλέον – WordPress, ο προσωπικός μου διαδικτυακός χώρος κατέληξε να μη χρησιμοποιείται καθόλου.
Continue reading
Πηγή αρχικής εικόνας: PNGriver.com
Ας είμαστε ειλικρινείς: η Alfa Romeo ποτέ δεν το’χε με τα αυτοκίνητα “πόλης”. Στην περίοδο του Μεσοπολέμου μάλιστα, αν λέγατε σε κάποιον πως η Alfa Romeo κάποτε θα’βγαζε και τέτοιο μοντέλο, θα έβαζε τα γέλια. Ακόμα και στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, παρά τα πρωτότυπα που παρουσιάζονταν κατά καιρούς, η μικρότερη Alfa Romeo που κυκλοφόρησε στην αγορά ήταν η Alfasud· αυτή τη θυμούνται οι παλιότεροι για τα – ακόμα και σήμερα – αξεπέραστα οδικά χαρακτηριστικά της, την επιεικώς μέτρια ποιότητα κατασκευής της, την πλήρη έλλειψη αντισκωριακής προστασίας και τα πάμπολλα μηχανικά και ηλεκτρολογικά της προβλήματα. Αντίθετα, στα μεσαίου μεγέθους αυτοκίνητα η Alfa τα πήγαινε πολύ καλύτερα.
Φαίνεται λοιπόν πως τα μικρά αυτοκίνητα δεν είναι “μέρος του DNA” της φίρμας με το Biscione. Έτσι, για αρκετούς ήταν έκπληξη η απόφαση για την κυκλοφορία της MiTo. Οι ρίζες όμως της σειράς 955 φαίνεται πως πάνε πίσω στο 2002. Ήταν τότε που ο Paolo Cantarella απολύθηκε από τη θέση του ως CEO της Fiat Auto, μετά από μια σειρά καταστροφικών αποφάσεων στρατηγικού μάνατζμεντ και στρατηγικού μάρκετινγκ (δηλαδή ανάπτυξης προϊόντων), οι οποίες προκάλεσαν ζημίες της τάξης του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ εκείνη τη χρονιά – και οι περισσότερες από αυτές οφείλονταν στο Fiat Stilo.
Ο Α.Τ. είχε γενικά τη φήμη ιδιότροπου και δύσκολου ανθρώπου, που αποτραβιόταν κι έμενε μακριά απ’όλους. Ήταν απ’αυτούς που δεν είχαν κρατήσει φίλους και κολλητούς απ’τα παλιά – μ’ όλους του σχεδόν τους συμμαθητές είχε χαθεί και έτρεμε να τους συναντήσει. Ποιος ήξερε – έλεγε μέσα του – τι φρούτα θα ‘χουν καταντήσει και τι φρίκη θα ‘τρωγε όταν θ’ αντάλλαζε δυο κουβέντες μαζί τους;
Καμιά φορά, η περιέργεια τον κυρίευε κι εντόπιζε, είτε στα σόσιαλ μύδια είτε αλλού, παλιούς συμμαθητές, παλιές συμμαθήτριες, και πάντα το σκυλομετάνιωνε που κοίταζε τα προφίλ τους. Να, σαν τις προάλλες που ‘λαχε να δει το επαγγελματικό site ενός παλιού συμμαθητή του που τότε στις Πανελλήνιες, είκοσι χρόνια πριν, είχε περάσει Ιατρική. Το διάβασε και βάραγε το κεφάλι του στον τοίχο.
Στο βιογραφικό του ο γιατρός καμάρωνε σα γύφτικο σκεπάρνι που τέλειωσε το λύκειο μ’ εικοσάρι ολοστρόγγυλο, λες κι είχε αυτό καμία σημασία για τη μετέπειτα ζωή και καριέρα του. Καμάρωνε για κάτι φοιτητικούς διαγωνισμούς πάνω στο γνωστικό του αντικείμενο, στους οποίους διακρίθηκε. Καμάρωνε που είχε πάρει υποτροφία απ’ το ΙΚΥ κι απ’ την υπηρεσία που δούλευε ο μπαμπάς του. Καμάρωνε που τέλειωσε το προπτυχιακό με άριστα, δηλαδή λίγο πάνω απ’ το οχτώμισι. Καμάρωνε για το πού έκανε μεταπτυχιακό, για το πού έκανε αγροτικό, για το πού έκανε ειδικότητα και για το πού έκανε εξειδίκευση.
Δεν έγραφε όμως πουθενά για συμμετοχές σ’ επιστημονικά συνέδρια, για δημοσιεύσεις και μονογραφίες πάνω στ’ αντικείμενό του, για συμμετοχή σε επιστημονικές επιτροπές ή για ερευνητικά έργα. Αυτές οι αναφορές ήταν θαμμένες κάπου εκεί που στους πίνακες του Bob Ross κρύβονταν οι σκίουροι που χαμουρεύονταν. Ίσως γιατί, όπως αποδείχτηκε τελικά, οι δημοσιεύσεις μετριόντουσαν στα δάχτυλα του ενός χεριού – κι αυτό “ελαφρά” κουτσουρεμένο. Πρώτη μούρη στο CV ήταν μονάχα κάτι χαζά και μισά, κάτι υποψηφιότητες δημοτικού και κοινοτικού συμβούλου, κάτι ημερίδες και σεμινάρια σε ΙΕΚ και φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κάτι αρθρογραφίες σε τοπικές εφημερίδες κι εμφανίσεις σε τοπικά κανάλια.
Το χτύπημα το τελειωτικό ήταν εκεί που διάβασε πως ο παλιός του συμμαθητής καμάρωνε για την ιδιότητά του ως μέλους της MENSA. Αυτής ντε της – καθόλου ρατσιστικής, τι είν’ αυτά που λέτε τώρα! – οργάνωσης όπου μαζεύονται διάφοροι με υψηλό IQ κι αλληλοσυγχαίρονται για το πόσο υπεργαμάτοι είναι και μεθάνε απ’ την ανωτερίλα τους, αφού δεν είναι σαν τους “καθυστερημένους” μπυθουλαίους.
“Δεν πα’ στο διάολο”, είπε ο Α.Τ. κι έκλεισε την καρτέλα του browser, διαγράφοντας και το ιστορικό.
Στα προηγούμενα άρθρα μου έχω ήδη εξηγήσει τις επιπτώσεις που θα έχει η οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα πνευματικά δικαιώματα στην ελευθερία του Τύπου και στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Έχω εξηγήσει ότι υποδουλώνει τους μικρούς δημιουργούς στους μεσάζοντες: εκδότες, εισπρακτικές εταιρείες, αλλά και μας εκθέτει όλους στις ορέξεις του κάθε εκβιαστή που, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι δεν υπάρχει ποτέ καμία απολύτως κύρωση για όσους κατά συρροή, κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα υποβάλλουν ψευδείς και καταχρηστικές καταγγελίες προσβολής πνευματικής ιδιοκτησίας, συχνά με σκοπό την απόκρυψη από το κοινό αρνητικών κριτικών.
Επειδή αρκετοί δημοσιογράφοι αγκάλιασαν τον απαράδεκτο συνδυασμό Άρθρου 15 (πρώην 11) και Άρθρου 17 (πρώην 13), είμαι υποχρεωμένος να τα κάνω ταληράκια για πολλοστή φορά. Παραπονιούνται λοιπόν οι δημοσιογράφοι κι οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ ότι αναδημοσιεύεται/αναπαράγεται η δουλειά τους από άλλα ΜΜΕ, γίνεται παραπομπή στη δουλειά τους από news aggregators (συναθροιστές ειδήσεων) χωρίς να πληρώνονται κλπ. Ωραία ως εδώ. Αλλά συγχέουν δυο διαφορετικά θέματα και τα κάνουν αχταρμά.